از زماني كه جون بائز براي اولينبار در فستيوال فولك نيوپورت به عنوان يك تينايجر مضطرب با صداي لرزان به روي صحنه رفت و صدايش را به گوش مردم رساند، 50 سال ميگذرد.
در تمام اين سالها صداي او نماد خلوص بوده، در زمانهاي آشفته. بائز در اين 5 دهه، اشعار شاعران و متفكران زيادي را مورد استفاده قرار داده؛ از مارتين لوتركينگ گرفته تا نامزد آن سالهايش كه در آن زمان ناشناخته بود و امروز يكي از سرشناسترين خوانندگان و ترانهسرايان جهان: باب ديلن. كسي كه بائز در ميان صحبتهايش هنوز از بخشهايي از ترانههاي او استفاده ميكند!
رابطه جون بائز و باب ديلن حالا پس از سالها دوباره به سوژه روز تبديل شده، به ويژه پس از انتشار اتوبيوگرافي جديد بائز با نام «صدايي براي خواندن» و نيز ساخت مستند «استادان آمريكايي» كه قرار است پاييز به روي آنتن برود.
بائز كه هميشه نگاهش به آينده است، نام آلبوم جديد خود را «پس فردا» گذاشته. آلبومي كه در آن آثاري از تام ويتس، الويس كاستلو و ساير آهنگسازان قدر معاصر را خوانده است.
*
آيا از وقتي كه باراك اوباما به عنوان رئيسجمهور جديد آمريكا انتخاب شد، جو كنسرتهاي شما تغيير كرده است؟البته كه تغيير كرده. در زمان حكومت بوش هميشه يك نيروي انگيزشي در من وجود داشت كه هر طور شده دماري از روزگارش دربياورم! فكر ميكنم بوش بهترين مدير تبليغاتي بود كه من در زندگي داشتم! گاهي من براي برگزاري كنسرت به يك ايالت ميرفتم كه به محافظهكاري و جمهوريخواهي مشهور بود. با اين حال جمعيت زيادي خارج از حد تصور من به كنسرت ميآمدند، چرا؟ شايد چون ميخواستند كمي دلشان خنك شود! و ميدانستند كه من در كنسرت اين كار را برايشان انجام ميدهم! (خنده)