يك: كنسرت گروه گوشه به سرپرستي سيامك آقايي به ياد پرويز مشكاتيان در تالار وحدت اداي ديني هنرمندانه به رويكرد اين هنرمند خوش‌آوازه در آهنگسازي موسيقي سنتي بود. پرويز مشكاتيان از موفق‌ترين آهنگسازان موسيقي سنتي بعد از انقلاب بود كه توانست در عين حفظ جنبه‌هاي ظريف يك اثر هنري مخاطبان زيادي را به موسيقي خود جلب كند. هنوز هم خيلي از صاحبنظران بر اين باورند كه نقطه اوج فعاليت هنري استاد محمدرضا شجريان به روزگاران همكاري او با پرويز مشكاتيان باز مي‌گردد. سيامك آقايي شاگرد خلف پرويز مشكاتيان كه مدت‌ زيادي درگير دنياي آهنگسازي استادش بوده در اين كنسرت دست به تجربه‌اي در آهنگسازي موسيقي سنتي زد كه جداي از تجربه‌گرايي ظريفي كه در آن صورت گرفته بود (مثل سولفژ كردن سالار عقيلي در برخي از قطعات به جاي آواز خواندن و يا نوعي از اوج و فرود در ملودي كه در موسيقي ايراني متداول نيست) توانايي جلب مخاطب عام در اين نوع موسيقي را به نمايش گذاشت. همان بحثي كه در مورد پرويز مشكاتيان مطرح است. سيامك آقايي با جسارت تمام در دوراني كه تمام گروه‌هاي مطرح موسيقي رديف – دستگاهي به مسئله گروه‌نوازي روي آوردند به شكل كهن دو نوازنده و يك خواننده روي آورد. و در اين هياهوي كنسرت‌هاي عظيم اين بستر را مهيا كرد تا مخاطب سر از نوازندگي هنرمندان روي سن در بياورد و همينطور اين امكان براي سالار عقيلي مهيا شد تا يكي از بهترين تجربه‌هايش را ارائه كند.دو: از نكات برجسته سال‌هاي فعاليت پرويز مشكاتيان گزينش هوشمندانه اشعار براي ملودي‌هايش بود. انتخاب اشعاري كه براي اين اجرا در نظر گرفته شده بود هم از نكات ويژه كنسرت گروه گوشه بود. براي گراميداشت استاد انتخاب غزل «يادباد» به خصوص با ملودي حزن‌انگيزي كه براي آن ساخته شده بود هماهنگي داشت. ولي از آن جذاب‌تر و زيركانه‌تر غزل «مدامم مست» بود كه شكل آواز خواندن بديع سالار عقيلي هم جلوه ويژه‌اي به آن داده بود. در واقع بيش از آنكه مديحه‌سرايي باشد نجواي سرخوشانه‌اي از زبان محبوب از دست رفته بود. سه: نكته بارز ديگري كه سيامك آقايي در كنسرت «زبعد ما» هم بر آن تاكيد داشت نزديكي با مخاطب بود. كنسرت ز بعد ما علي‌رغم اينكه اجراي آوانگارد در موسيقي ايراني محسوب مي‌‌شود اما در شكل پرفورمنس و به خصوص در قطعه‌اي كه آواز هم دارد در صدد نزديكي هر چه بيشتر با مخاطب است. اين كنسرت كه با جسارت تمام 5 نوازنده سنتور را كنار هم دارد، بحثي مفصل در مجالي مناسب‌تر مي‌طلبد. اما سيامك آقايي و پدرام خاورزميني كه نگاهش به سنتور آقايي بود و با ظرافت خط ملودي سنتور را دنبال مي‌كرد همراه با خوانندگي گرم‌تر سالار عقيلي فاصله مخاطب با اجرا را به حداقل مي‌رساند. نت‌هاي تزئيني پدرام خاورزميني كه با زيركي خيلي كم از آن استفاده شده بود، نشان از نگاه نكته‌سنج اين دو نوازنده و هماهنگي ديرينه آنها داشت.