«دیگر چون او را مادر نمی‌زاید.» سال‌ها از آن روزهای با‌شکوه دوستی‌شان می‌گذرد و پیرمرد حالا خودش در بستر بیماری روزگار می‌گذراند، او سال‌هاست کنیه پهلوانی را همراه نامش می‌بیند. پهلوان عباس زندی این جمله را درباره جهان پهلوان می‌گوید، درباره او که اسطوره اخلاق بود، او که سال‌هاست در خاک سرد ابن‌باویه آرمیده اما هنوز هم نامش نسل به نسل ورد زبان‌هاست. زندی درباره‌اش می‌گوید: «تختی یکی بود و دیگر چون اویی را نخواهیم دید. جوانمردی و خصلت‌های پهلوانی غلامرضا را هیچ‌کس نداشت و هیچ‌کس هم نخواهد داشت. او وقف مردم بود و مردم این ویژگی‌اش را می‌پرستیدند. اما حالا همه اسیر دنیاییم.»

اما اگر اجل آن شب و ناگهان به سراغ تختی نمی‌آمد و اگر بر فرض محال او حالا پیش‌مان بود چه اتفاقی می‌افتاد؟ اگر تختی هنوز زنده بود، امروز در سنین پیری یکی در میان ما؟ امروز او چه سیمایی داشت؟ آیا هنوز محبوب بود؟ پیرمرد درنگی می‌کند و پاسخ می‌دهد: «تقدیر را که نمی‌شود عوض کرد. او که آن بالا نشسته خودش می‌داند چه کسی کی بیاید و کی برود. شاید ترس از شکسته شدن همین اسطوره بوده که سبب شده او آن شب برود. خیلی‌ها بودند که آمدند و رفتند اما از میان اینها فقط غلامرضا بود که تختی شد، شد جهان پهلوان.»

پیرمرد دستی به شال سبزش کشید. عبا را روی شانه جابه‌جا کرد و ادامه داد: «چهار روز بود چیزی برای خوردن نداشتیم. بچه‌ها از گرسنگی فریاد می‌کشیدند. بوی جنازه‌هایی که زیر آوار مانده بودند، نمی‌گذاشت نفس بکشیم. هنوز هیچ کمکی نرسیده بود. ظهر بود. روی زمین لخت ایستاده بودم به نماز، که یکی وارد شد و جانمازی جلویم پهن کرد. نماز که تمام شد، نگاهش کردم. سلام کرد و لبخند زد. پرسیدم: چهره شما برایم آشناست. اسم شما چیست؟ گفت: غلامرضا. گفتم: غلامرضا تختی؟ باز تبسم کرد.‌.‌.»

بازمانده زلزله بوئین‌زهرا با آن لهجه آذری تعریف می‌کرد و ما در ابن‌بابویه، نزدیک مزار آقاتختی، زیر باران ایستاده بودیم. اشک‌ها با باران درآمیخته بودند، قطره قطره. بعد، گروهی از بچه مدرسه‌ای‌های شهر ری آمدند که شعار می‌دادند: «شیر دلیران کیه؟ غلامرضا تختیه.‌.‌.»

دخترهای کوچک، پسرهای کچل. باران به صورت‌های درخشان‌شان می‌خورد و می‌خندیدند. با پلاکاردهایشان از کنار بساط پیرمرد خیاط رد شدند. این مرد از همان سال اول انقلاب که مردم توانستند اولین مراسم باشکوه را برای آقا‌تختی بگیرند، آمده. تا پیش از آن، حکومت اجازه برپایی هیچ مراسمی را برای جهان‌پهلوان خفته نمی‌داد. حتی خانواده آن مرحوم، شهلا همسرش و بابک پسرش، مخفیانه می‌آمدند و می‌رفتند. اما با پیروزی انقلاب، دیگر منعی نبود. آن سال همه آمدند، از بزرگان و مشاهیری مثل شهید چمران و سایر سیاسیون گرفته تا مردم عادی، که موج زدند و 17 دی سر خاک پهلوان پرپرشان آمدند.

تختی اگر امروز بود چه می‌شد؟ این سؤال را شادروان منوچهر لطیف این‌گونه پاسخ داده بود: «می‌دانی چرا تختی برای مردم شد تختی؟ او فقط 5 کلاس سواد داشت اما این قدر بزرگمردی داشت که از خودش برای مردم بگذرد. تختی در روزگاری وارد جنگ علنی با رژیم شاهنشاهی شد که بسیاری از هم‌دوره‌هایش برای گرفتن یک قطعه زمین یا مقداری پول تا کمر برابر خاندان سلطنتی خم می‌شدند و دستشان را می‌بوسیدند. این اتفاق لرزه به اندام رژیم می‌انداخت. چه کسی را در یاد داری که یک گونی دستش گرفته باشد و بی‌آنکه از جایی ساپورت شود در بازار تهران راه بیفتد و برای مردم زلزله‌زده پول جمع کند؟ او با باقی هم‌نسلانش و اصلاً با همه ورزش ایران تفاوت داشت. او اسطوره‌ای بود و برای همین ماندگار شد و اما مرگش، او حتی با مرگش هم جریانی را به راه انداخت. نمادی از مبارزه و ستیز با زور.»

استاد خیاط را می‌گفتیم. این مرد چندین تابلو از لحظه‌های زیبای زندگی غلامرضا تختی را با پارچه‌های مختلف ساخته. از دیدارش با مرحوم طالقانی گرفته تا در آغوش کشیدن مادر پیرش، یا همان جمع‌آوری کمک‌های مردم به زلزله‌زدگان بوئین‌زهرا و عرض ادب و زیارت آستان امام رضا (ع).

باورت می‌شود؟ 30 سال است این تابلوها را با خودش می‌آورد ابن‌بابویه و نمایش می‌دهد. توی این سرمای دی ماه. می‌ایستد سر خاک، زیر باران، زیر برف. می‌پرسم: چند؟ از پشت عینک ته‌استکانی‌اش نگاه می‌کند و می‌خندد: «فروشی که نیست، برای تماشاست. آوردم تا همه ببینند و بدانند که آقا‌تختی چه فرشته‌ای بود و چه کارها کرد.»

نگاه می‌کنم. نگاه کن! این فقط بخشی از لحظه‌های زندگی غلامرضا تختی است. آدم حسرت می‌خورد که چه زندگی پرباری، چه زیستن سعادتمندانه‌ای. پر از پهلوانی و زورآوری و سکو و مدال، پر از قهرمانی و بالا رفتن از پله‌های قلب مردم.‌.‌.

او که با مردم بود و با مردم ماند تا رفت فارغ از اینکه مرد یا خودکشی کرد، اینکه در خانه‌اش چه گذشت. اینکه در لحظه وداع، خود خواسته بود بمیرد یا اینکه.‌.‌.

او شاید باید همان شب و همان لحظه می‌رفت که اگر می‌ماند گذر روزگار مشخص نبود چه‌ها بر این اسطوره می‌گذراند، شاید او هم رنگ دنیایی به خود می‌گرفت. شاید بتش را می‌شکستند و خرابش می‌کردند تا دیگر کسی فریاد نکند: «شیردلیران کیه؟ رستم دستان کیه؟ غلامرضا تختیه.‌..»

و این‌گونه بود که غلامرضا تختی چنان حسرت‌برانگیز زیست که نه فقط شرمنده مردم نشد، که عزیزترین غلام رضا‌(ع) و پهلوان تمام دوران ایران زمین لقب گرفت. هم پای شیر‌دلیران، رستم دستان.